HISTORIA

Łosic - rodziną Broel-Plater. Na przełomie XV - XVI w. na te pograniczne wcześniej tereny  przybywała drobna szlachta mazowiecka zakładając liczne wsie. W 1440 r. powstała pierwsza na tym terenie parafia rzymsko - katolicka w Ruskowie, a w 1471r. - kolejna w Górkach. W 1906 roku wybudowano linię kolejową z Siedlec do Czeremchy. Broel - Platerowie spowodowali, że na linii przebiegającej przez ich włości utworzono stację kolejową, która otrzymała nazwę Platerowo. Kolej była czynnikiem rozwoju osiedla, które szybko wyprzedziło w rozwoju gospodarczym okoliczne miejscowości. Dodatkowym impulsem była po II wojnie światowej budowa drogi łączącej Łosice z Sarnakami i dalej z Białymstokiem, która w latach 70-tych stała się fragmentem ważnej trasy z północy na południe kraju.

W 1973 r. Platerów awansował do rangi stolicy gminy w ówczesnym powiecie łosickim województwa warszawskiego,  a po reformie administracyjnej w 1975 r. wszedł w skład województwa bialskopodlaskiego. Od roku 1999 miejscowość leży w pow. Łosice, woj. mazowieckie,

Gminę Platerów tworzą 23 sołectwa.

 Tradycje ludowe.

Podlaska wieś, gdzie wciąż żywe są w życiu codziennym tradycje rodzinnego folkloru zachowała swą tożsamość i odrębność kulturową. Nadal kultywowane są stare zwyczaje i obrzędy ludowe, pomimo napływu produkowanych w miastach seryjnych przedmiotów, utrzymuje się dawne rzemiosło i rękodzieło. Należy nadmienić, że na południowym Podlasiu używane są jeszcze czasem tak mało już znane przedmioty jak kołowrotek, maselnica, krosna itp.

 Wiele kobiet podlaskich do dziś zajmuje się czynnie wykonywaniem różnych rodzajów tkanin. Wiele też wykonuje serwety, firany i inne ozdoby szydełkiem. Spotkać też można hafciarki. W wielu wsiach utrzymała się też tradycja malowania pisanek wielkanocnych. W budownictwie ludowym zachodzą szybkie zmiany. Stare drewniane domy coraz częściej ulegają rozbiórce. Pomimo tego w wielu wsiach spotykane są jeszcze drewniane chałupy.

Chałupa z XIX w. w Ostromęczynie.

W budownictwie gospodarczym spotykamy jeszcze wiele spichlerzy, stodół spotkać można również niszczejące wiatraki typu „koźlak”. Natomiast stroje ludowe znikły już z codziennego użytku. Ich skład znany jest jedynie z egzemplarzy zachowanych w muzeach i u niektórych gospodyń. Całkowicie zaginęło garncarstwo. Na całym Podlasiu kontynuowany jest obrzęd chodzenia z szopką i gwiazdą. Istnieje też wiele zespołów i kapel ludowych posiadających tradycyjne ludowe stroje podlaskie.

Odrębną dziedziną twórczości ludowej, mającą swych przedstawicieli na Podlasiu, jest rzeźbiarstwo. Jednym z najbardziej oryginalnych rzeźbiarzy jest Daniel Ludwiczuk z Kamianki.

Prace Pana Daniela Ludwiczuka

W położonych nad Bugiem wioskach wciąż stosowana jest tradycyjna obróbka drewna. Wykorzystuje się ją m.in. przy wyrobie łodzi deskowych oraz archaicznych, dłubanych czółen, drążonych w lipowym pniu. Czółna takie używane są jeszcze przez rybaków.

W wielu wsiach powraca się do wyplatania przedmiotów użytkowych a także ozdób z wikliny i słomy.